της Coralie Fargeat
(το σημείωμα της σκηνοθέτιδος)

Πρόκειται για μία ταινία για τα σώματα των γυναικών. Για το πώς τα σώματα των γυναικών αποτελούν αντικείμενο εξονυχιστικής μελέτης, φαντασίωσης και κριτικής στον δημόσιο χώρο. Για το πόσο, ως γυναίκες, καθοδηγούμαστε να πιστεύουμε πως δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να είμαστε τέλειες/ σεξουαλικές/ χαμογελαστές/ λεπτές/ νέες/ όμορφες για να μας εκτιμούν κοινωνικά. Και για το πόσο είναι εφικτό για τις γυναίκες να ξεφύγουν από αυτό, όσο καλλιεργημένες, αποφασιστικές, ανεξάρτητες κι αν είναι…
(...) Τα πάντα γύρω μας, στις διαφημίσεις, στις ταινίες, στα περιοδικά, παρουσιάζουν εκδοχές μιας φαντασίωσης του εαυτού μας. Πάντα όμορφες. Και λεπτές. Και σεξουαλικές. Η εκδοχή της ιδανικής γυναίκας που υποτίθεται ότι μας εξασφαλίζει την αγάπη. Την επιτυχία. Την ευτυχία.
Και αν περάσουμε τα όρια, είτε λόγω ηλικίας είτε λόγω βάρους… τότε η κοινωνία μάς λέει ότι έχουμε τελειώσει. Δεν θέλουμε να σας ξαναδούμε. Δεν σας θέλουμε στις οθόνες μας. Δεν σας θέλουμε στα εξώφυλλα. Θα σας διαγράψουμε από τον δημόσιο χώρο. Δεν αξίζετε τον χρόνο και την προσοχή της κοινωνίας. Η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη για τη νέα γενιά με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης… Πιστεύω ακράδαντα ότι αυτή είναι η φυλακή μας. Μία κοινωνία σαν φυλακή έχει χτιστεί γύρω μας και έχει γίνει ένα μαζικό εργαλείο χειραγώγησης. Μία φυλακή που πιστεύουμε ότι έχουμε επιλέξει.
(...) Δεν γνωρίζω καμία μόνη γυναίκα που δεν έχει προβληματική σχέση με το σώμα της, που δεν πάσχει από κάποια διατροφική διαταραχή σε κάποια φάση της ζωής της, που δεν μίσησε το σώμα της και τον εαυτό της γιατί δεν έμοιαζε με τα πρότυπα της κοινωνίας.
Λίγο πριν τα 40 μου, άρχισα να νιώθω κατάθλιψη γιατί νόμιζα ότι είχε έρθει το τέλος. Το τέλος της ζωής μου. Δεν μπορούσα να προσφέρω απόλαυση πια, να νιώθω ότι αξίζω, ότι με αγαπούν, ότι με προσέχουν, ότι προσελκύω το ενδιαφέρον… Μόλις στα 40, και πίστευα ότι η ζωή μου είχε τελειώσει… Σπούδασα πολιτικές επιστήμες. Είμαι φεμινίστρια… Κι όμως. Αυτή η μαλακία είχε βρει τρόπο να εισχωρήσει στο μυαλό μου. Ήμουν απολύτως πεπεισμένη πως από κάποια ηλικία και μετά δεν θα άξιζα τίποτα. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που, όταν ήμουν νεότερη, ήμουν απολύτως πεπεισμένη ότι αν δεν ήμουν λεπτή και με τέλειο σώμα, δεν άξιζα τίποτα. Παράλογο, σωστά; Οπότε αποφάσισα να γράψω αυτή την ταινία. Για να έρθω αντιμέτωπη με αυτό. Και για να κάνω μία πολιτική δήλωση στον κόσμο: έχει έρθει η ώρα να τελειώνουμε μ’ αυτή τη μαλακία. Οι ταινίες είδους είναι πολιτικές. Για εμένα ως σκηνοθέτιδα, είναι ένας σπουδαίος τρόπος να αντιμετωπίσουμε πολιτικά και προσωπικά θέματα μέσα από τον φακό της ψυχαγωγίας και της υπερβολής.
Κλίνοντας προς την υπερβολή, θέλω να απελευθερώσω το εσωτερικό μου τέρας. Ή αυτό που η κοινωνία με έκανε να σκέφτομαι ότι είναι ένα τέρας: αυτό το ελαττωματικό κομμάτι του εαυτού μου που γερνάει και αλλάζει, που με έμαθαν να κρύβω, γιατί ως γυναίκα, δεν πρέπει να μοιάζω έτσι/να συμπεριφέρομαι έτσι/να σκέφτομαι έτσι. Γι΄ αυτό έρχομαι σε εσάς μ’ αυτή την ιστορία. Έχει να κάνει με την απελευθέρωση από τα δεσμά που καταπιέζουν τις γυναίκες τόσο καιρό. Μας έχουν πει να διατηρούμε τον έλεγχο και να συγκρατούμαστε. Ας κάνουμε το αντίθετο. Τα σώματα εδώ θα τυραννηθούν, θα γελοιοποιηθούν, θα καταστραφούν, με τον ίδιο τρόπο που πιστεύω ότι η κοινωνία καταστρέφει τις γυναίκες με όλους τους κανόνες που πρέπει να ακολουθούμε σιωπηλά. Αυτή η ταινία θα είναι ποτισμένη με αίμα. Ταυτόχρονα θα είναι πολύ αστεία. Γιατί δεν ξέρω άλλο πιο ισχυρό όπλο από τη σάτιρα για να δείξω έναν κόσμο όπου επικρατεί ο παραλογισμός. Και το πιο σημαντικό: Πιστεύω ότι η ταινία γίνεται την κατάλληλη στιγμή. Γιατί έγινε για αυτόν τον λόγο. Για την απελευθέρωση. Για την ενδυνάμωση.

(πηγή σημειώσεις για την παραγωγή)