της Pauline Loquès
(κριτική: Δημήτρης Μπάμπας)
Παρασκευή. Ο Nino έχει τα γενέθλιά του. Όμως βρίσκεται στο νοσοκομείο και περιμένει τα αποτελέσματα των εξετάσεων: τα νέα είναι άσχημα. Έχει καρκίνο στον λάρυγγα που προήλθε από σεξουαλικό μεταδιδόμενο νόσημα. Χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία είναι το θεραπευτικό πρωτόκολλο. Ωστόσο, ό,τι προηγείται είναι επίσκεψη είναι στο κέντρο υποβοηθούμενης αναπαραγωγής: πρέπει να καταψύξει το σπέρμα του γιατί μία από τις παρενέργειες της θεραπείας είναι η στειρότητα. Αναζητά συμπαράσταση από φίλους, τη μητέρα του, συναντά τυχαία μια παλιά του συμμαθήτρια. Βρίσκει καταφύγιο στο παιδικό του δωμάτιο στο πατρικό του. Αδύναμος να βρει καταφύγιο στο προσωπικό του χώρο, αφού κλειδώνεται έξω από το διαμέρισμά του, περιφέρεται άσκοπα στην πόλη. Τέλος, δεν παραλείπει να συμμετέχει σ’ ένα πάρτι έκπληξης για τα γενέθλια του…
Σ’ ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα αναπτύσσεται η αφήγηση: στη διάρκεια ενός Σαββατοκύριακου μέχρι τη Δευτέρα πρωί, όταν οι θεραπείες θα ξεκινήσουν. Έχοντας ως προφανή αφετηρία την ταινία Cléo de 5 à 7 (1962) της Agnès Varda –μόνο που εδώ τα νέα εξ’ αρχής είναι άσχημα-, η σκηνοθεσία εστιάζει στο πρόσωπο του νεαρού ήρωα και σχεδιάζει ένα πορτρέτο του σε μία δύσκολη συναισθηματικά και ψυχολογικά στιγμή της ζωής του. Αποδίδει με λεπτότητα και ευαισθησία αυτό το περίπλοκο ψυχολογικό τοπίο του άνδρα.
Σε μεγάλο μέρος της αφήγησης το θέμα του σεξουαλικού προσανατολισμού του ήρωα είναι θολό και αμφίσημο, σχεδόν μετέωρο, ωστόσο είναι ο κόσμος των συναισθημάτων του που έχει σημασία: θλίψη και ένας κρυφός απολογισμός για τα χρόνια που πέρασαν, συναισθήματα που έμειναν αναπάντητα, πρόσωπα που ξαφνικά χάθηκαν. Σε κατάσταση σοκ και άρνησης και προσπαθώντας να διαχειριστεί τη νέα πραγματικότητα της ζωής του, ο ήρωας - που υποδύεται εξαιρετικά ο Théodore Pellerin- βρίσκεται μέσα σε μια terra incognita, στο άγνωστο έδαφος της ενήλικης ζωής. Μέσα σ’ αυτό το σαββατοκύριακο, απομακρύνεται από τη νεανική ζωή και ενηλικιώνεται ξαφνικά, ερχόμενος αντιμέτωπος με το φάσμα της νόσου και του θανάτου, αλλά και με όψεις της ενήλικης ζωής, όπως η γονεϊκότητα. Είναι αυτές που φωτίζουν, εντέλει, τα σκοτάδια της ασθένειας…
Φεστιβάλ Καννών (Semaine de la Critique) 2025
