(Love Letters)
της Alice Douard
(κριτική: Καλλιόπη Πουτούρογλου)
Φωνές και χειροκροτήματα σε κόκκινο φόντο, με κυρίαρχο το σύνθημα της Ισότητας. Είναι Απρίλης του 2013 και με 331 ψήφους υπέρ, 225 κατά, ψηφίζεται από τη γαλλική Εθνοσυνέλευση ο σχετικός νόμος για τους γάμους ομόφυλων ζευγαριών. Παρίσι 2014. Η Céline και η Nadia περιμένουν το πρώτο τους παιδί. Θα είναι κορίτσι.
Όλα φαίνονται να είναι λυμένα για την 37χρονη οδοντίατρο Nadia, έγκυο στον έκτο μήνα στο παιδί που θα φέρει στον κόσμο με τη σύντροφό της και νόμιμη πλέον σύζυγο, 32χρονη Céline. Δεν ισχύει το ίδιο και για την τελευταία, αφού η γονεϊκότητα είναι κάτι που θα της δοθεί μόνο μέσα από την πολύπλοκη γραφειοκρατική διαδικασία της υιοθεσίας. Οι δεκαπέντε «συστατικές» επιστολές που θα πρέπει να προσκομίσει από το φιλικό και οικογενειακό τους περιβάλλον για την νομική της κατοχύρωση ως γονέα- με μεγαλύτερο σκόπελο το γράμμα της απόμακρης και ανέκαθεν απούσας μητέρας της- συνιστούν τον κινητήριο μοχλό μιας γεμάτης εναλλαγές κινηματογραφικής αφήγησης. Κρατώντας για τη νεότερη Céline τον πρωταγωνιστικό ρόλο η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Alice Douard στήνει με δεξιοτεχνία ένα σκηνικό που κινείται σε δύο χώρους με κοινό θεματικό άξονα τη μητρότητα και τις συναισθηματικές της αναταράξεις , όπου η μουσική δίνει συχνά τον τόνο, ηλεκτρονικό ή κλασικό.
Πορτρέτο μιας σχέσης που δοκιμάζεται από τα συνήθη άγχη και τις αγωνίες μιας εγκυμοσύνης και της επερχόμενης μητρότητας, με τις δικές της εδώ ιδιαιτερότητες, αλλά και ταξίδι ενδοσκόπησης και συμφιλίωσης με το τραυματικό οικογενειακό παρελθόν, το Love Letters διανύει γραμμικά μια διαδρομή τριών μηνών, φωτίζοντας διαφορετικές πτυχές μιας επίπονης και αμφίρροπης αναμονής. Μέσα σε αυτούς τους τρεις μήνες της αβεβαιότητας και ως τον λυτρωτικό τοκετό κυοφορείται και η μετάβαση της κεντρικής ηρωίδας σε δύο σημαντικούς ρόλους, της θετής μητέρας από τη μια και της αποδεκτής κόρης από την άλλη , ρόλοι ιδιαίτερα σύνθετοι, με διαφορετικές δυναμικές και αλληλεπιδράσεις η κάθε μία. Η ταινία υπό αυτήν έννοια λειτουργεί και ως μία ταινία ενηλικίωσης.
Μέσα σε μία σύγχρονη και φαινομενικά χαλαρή ατμόσφαιρα, προσπερνώντας αξιακά ή ταυτοτικά θέματα (ο ομόφυλος γάμος και η τεκνοθεσία θεωρούνται εξ αρχής κεκτημένο δικαίωμα) και κρατώντας απόσταση από δραματικούς τόνους (με εξαίρεση τη συναισθηματικά φορτισμένη voice over αφήγηση μιας κομβικής επιστολής προς το τέλος), η Alice Douard, εκκινώντας από ένα νομικό πρόβλημα απεικονίζει με τόλμη και ρεαλιστική εξωστρέφεια τις συναισθηματικές διακυμάνσεις ενός ομόφυλου ζευγαριού γυναικών στο κατώφλι της πιο σημαντικής τους απόφασης. Και μπορεί οι ρωγμές που διαφαίνονται στον κοινωνικό περίγυρο να αφήνουν ενίοτε μια πικρή επίγευση, ό,τι σφραγίζει ωστόσο την ταινία είναι η λυτρωτική και άνευ όρων αγάπη μιας μάνας (θετής ή βιολογικής) προς την κόρη της.
Φεστιβάλ Καννών (Semaine de la Critique) 2025
