του Aleksandr Ptushko 
(κείμενο: O Agente Secreto) 

Η ταινία The New Gulliver ( Novyy Gullivyer, 1935) αποτελεί ένα από τα πιο πρωτοποριακά έργο του σοβιετικού κινηματογράφου και ένα σημαντικό σταθμό στην ιστορία του animation, καθώς συνδυάζει με μοναδικό τρόπο ζωντανή δράση με τεχνικές κινουμένων σχεδίων. Εμπνευσμένη από το έργο του Τζόναθαν Σουίφτ, η ταινία επαναπροσεγγίζει την ιστορία του Γκιούλιβερ μέσα από ένα έντονα ιδεολογικό και κοινωνικοπολιτικό πρίσμα, ενσωματώνοντας στοιχεία της σοβιετικής πραγματικότητας της εποχής.
Η θεματική της επικεντρώνεται στην ταξική πάλη, την κοινωνική ανισότητα και τη σύγκρουση ανάμεσα στους καταπιεσμένους και την εξουσία. Μέσα από το ταξίδι του νεαρού πρωταγωνιστή Πάβελ —ο οποίος στο φιλμ είναι ένας Σοβιετικός πιονέρος που αποκοιμάται διαβάζοντας το βιβλίο— στη χώρα των Λιλιπούτειων, προβάλλεται η ανάγκη για συλλογική δράση, δικαιοσύνη και κοινωνική αλλαγή. Η αφήγηση λειτουργεί ως αλληγορία για τις επαναστατικές ιδέες της εποχής και συνδέεται με τις αρχές του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, που κυριαρχούσαν στη σοβιετική καλλιτεχνική παραγωγή.
Σε τεχνικό επίπεδο, η ταινία ξεχωρίζει για τον αριστοτεχνικό συνδυασμό live‑action και stop‑motion animation, με χιλιάδες μαριονέτες να χρησιμοποιούνται για την απεικόνιση των μικροσκοπικών χαρακτήρων. Για να πετύχει τη μέγιστη δυνατή εκφραστικότητα, ο σκηνοθέτης Αλεξάντρ Πτούσκο/ Aleksandr Ptushko  εφάρμοσε μια υβριδική μέθοδο: οι κούκλες διέθεταν εύκαμπτο μεταλλικό σκελετό, αλλά τα κεφάλια τους ήταν κατασκευασμένα από πηλό και πλαστελίνη (clay animation), επιτρέποντας στους εμψυχωτές να αλλάζουν τις εκφράσεις και τους μορφασμούς των προσώπων καρέ‑καρέ.Το σκηνοθετικό ύφος χαρακτηρίζεται από έντονη θεατρικότητα, σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό και δυναμική οπτική αφήγηση. 
Παράλληλα, η ταινία υπήρξε πρωτοπόρος και στον σχεδιασμό του ήχου (sound design). Ήταν μία από τις πρώτες σοβιετικές παραγωγές με πλήρη ήχο, όπου χρησιμοποιήθηκαν ειδικά ηχητικά εφέ για να αλλοιωθούν οι φωνές των ηθοποιών που ενσάρκωναν τους Λιλιπούτειους, κάνοντάς τις να ακούγονται ψιλές και «μικροσκοπικές» σε αντίθεση με τη φυσική φωνή του Πάβελ. Με τον τρόπο αυτό, η χρήση της μουσικής, του ήχου και των εκφραστικών κινήσεων των μαριονετών αξιοποίησε το animation όχι μόνο ως τεχνικό μέσο, αλλά και ως εργαλείο πολιτικού σχολιασμού και σάτιρας.
Η σημασία του The New Gulliver είναι ιδιαίτερα μεγάλη, καθώς αποτελεί ένα από τα πρώτα έργα που συνδύασαν τόσο εκτεταμένα το animation με τον κινηματογράφο ζωντανής δράσης, επηρεάζοντας μελλοντικές τεχνικές και δημιουργούς. Επιπλέον, η ταινία έτυχε θερμής διεθνούς αναγνώρισης —κερδίζοντας ακόμα και τον θαυμασμό προσωπικοτήτων όπως ο Τσάρλι Τσάπλιν— προβάλλοντας το σοβιετικό animation σε φεστιβάλ του εξωτερικού και συμβάλλοντας στη διαμόρφωση της παγκόσμιας αντίληψης για τις δυνατότητες του μέσου.
Η ταινία δεν είναι απλώς μια διασκευή ενός κλασικού λογοτεχνικού έργου, αλλά μια δημιουργική και πολιτικά φορτισμένη επανερμηνεία, που αξιοποιεί την καινοτομία της τεχνικής και τη δύναμη της εικόνας για να μεταφέρει ένα ισχυρό κοινωνικό μήνυμα.

(Πηγές chatgpt, copilot, gemini, duck.ai)