(Spider-Man: Καινούργια Μέρα)
του Destin Daniel Cretton
(σχόλιο: Θόδωρος Σούμας)

Θέλησα να ψυχαγωγηθώ και να διασκεδάσω με κάποιο ελαφρύ, εμπορικό φιλμ στη γειτονιά μου, γι' αυτό πήγα και είδα το αμερικάνικο φιλμ από τη Marvel, Spider-Μan: Καινούργια Μέρα, του Ντέστιν Ντάνιελ Κρέτον. Μα αυτό δεν λέγεται κινηματογραφική διασκέδαση και ψυχαγωγία.... Χολυγουντιανή ταινία με υπερήρωες περίπου 2,5 ωρών με σενάριο που συμπυκνώνεται σε μισή σελίδα, γιατί δεν περιέχει παρά ελάχιστη μυθοπλασία! Ξόδεψαν εκατομμύρια για ένα τέτοιο μισοανύπαρκτο, σχηματικό, παιδαριώδες σενάριο, καλό μόνο για εφήβους και παιδιά... Χωρίς αισθητικό γούστο, όταν εμφανίζεται ο χοντροκομμένος, γκροτέσκος Χαλκ γίνεται ακόμη χειρότερο!... 
Έχουν πολύ δίκιο ορισμένοι μεγάλοι Αμερικανοί μεγάλοι σκηνοθέτες, Σκορσέζε, Κόπολα, Ταραντίνο, Ρ.Σκοτ, Βιλνέβ, κ.α., που δηλώνουν πως οι ταινίες με τους υπερήρωες έχουν ξεφτίσει τρομερά και οδηγούν το αμερικάνικο σινεμά στον πάτο, μυθοπλαστικά, μορφικά, αφηγηματικά και νοηματικά... Δεν υπάρχουν εκεί παρά ειδικά εφέ… Αναρωτιέμαι τι οφέλη έχουν διάφοροι "κριτικοί" που εμφανίζουν το φιλμ ως καλό... 
Οι δύο πρώτοι Spider-Μan, του Σαμ Ράιμι, του 2002 και του 2004, ήταν φρέσκοι και δροσεροί γιατί σχημάτιζαν έναν κεντρικό, νεανικό χαρακτήρα, ερμηνευμένο με μπρίο από τον Τόμπι Μαγκουάιρ. Η ιστορία έδινε βάρος στον άνθρωπο, όχι μόνο στον ήρωα. Εκτίθονταν τα καθημερινά προβλήματα του κεντρικού ήρωα, ο Πίτερ Πάρκερ πάλευε με το νοίκι, τις σχέσεις, κ.ο.κ..Κάθε επιλογή του ως Spider-Man κατέστρεφε την προσωπική του ζωή. Η εσωτερική σύγκρουση μεταξύ καθήκοντος και επιθυμίας ήταν έντονη.
Το κλασικό Χόλυγουντ μας απέδειξε πως το λαϊκό, προσιτό, εμπορικό φιλμ που απευθύνεται στα ταμεία μπορεί να πραγματοποιείται με καλό γούστο και αξιοπρέπεια και όχι από ψηφιακά σκουπίδια...