(Το Τελευταίο Ρίσκο)  
του Derrick Borte
(σχόλιο: Σωτήρης Ζήκος)   

Μια χαρά ταινία είναι γι' αυτό που είναι: μια χαβαλετζίδικη ταινία εγκλήματος και δράσης με κάποιες απίθανες εκτροπές ανώφελης βίας, που αποθεώνουν την ανθρώπινη βλακεία σε ζόρικες καταστάσεις. Στο δρόμο που εγκαινίασαν κινηματογραφικά και δήθεν σοβαρά οι αδερφοί Κοέν και μετά κάπως το εξέλιξαν αφηγηματικά οι τελευταίες ταινίες δράσης του Γκάι Ρίτσι σε κάποιες "επικές” διαστάσεις μοιραίας και τυχαίας αλληλοεξόντωσης των δυνάμεων του κακού προς όφελος των (κατά τ' άλλα συμπαθών) βασικών πρωταγωνιστών της ιστορίας. Με βασικό ατού, εν προκειμένω, τον παχουλό Ράσελ Κρόου στον πρωταγωνιστικό ρόλο εδώ. Σαν μια απίθανη, εκλεκτική ευκαιρία διάσωσης προς ένα χάπι εντ ... που σώζει στο φινάλε την κατάσταση, προς ικανοποίηση του “μέσου” θεατή. Αυτού το θεατή, εννοώ, που δεν τα παίρνει όλα και τόσο σοβαρά, όταν πρόκειται για μια τέτοιου είδους ταινία. Όπως κι εγώ, τ' ομολογώ... Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ!
Κι αλίμονο, σε όσους θεατές και κριτικούς αναζητούν επίμονα, με το στανιό, βαθιά νοήματα, εκεί που δεν υπάρχουν. 

Το Τελευταίο Ρίσκο / The Get Out (2026)   του Ντέρικ Μπορτ