(Εμμονή)
του Curry Barker   
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος)   

Κάποιος τύπος, νεαρός και τολμηρός, σκέφτηκε να εκμεταλλευτεί, στο έπακρον, μια (και καλά) “εξτρίμ” σεναριακή ιδέα: Τι θα συνέβαινε, αν κάποιος νεαρός σφόδρα ερωτευμένος με την κολλητή του φίλη, σε μια παρέα τεσσάρων συναδέλφων σ' ένα μαγαζί μουσικών οργάνων, ο οποίος δεν τολμά να της ομολογήσει τον έρωτά του, τύχαινε ν' αποκτήσει ένα ξόρκι μαγικής ευχής και απηυδισμένος, να ευχηθεί να ανταποκριθεί εκείνη στον έρωτά του σαν “τρελή γι' αυτόν”. Κι οπότε, αυτή η μεταφορική έκφραση μιας “κακιάς” στιγμής, να είχε, αναπάντεχα, πραγματοποιηθεί στην πιο  κυριολεκτική της εκδοχή σαν μια καταραμένη τρέλα μιας εμμονής τρομακτικής. Και στη συνέχεια, η σεναριακή αυτή ιδέα να εξελίσσεται με επίμονες έως γελοίες παλινωδίες, καθυστερήσεις και αντιδραστικές τσιρίδες, σαν ένας κακομοίρικος χαβαλές “εμπλοκής”  κι ωστόσο αναγνωρίσιμος σαν τέτοιος για τους θεατές της γενιάς Ζ, προκαλώντας άλλοτε τρόμο και ταραχή κι άλλοτε μόνο γέλια.... Μιλάμε για μια ταινία του “είδους” teen horror movies και πράγματι στη μεγάλη αίθουσα που την είδα, την πρώτη νύχτα προβολής της, ήταν γεμάτη με κορίτσια κυρίως, τα οποία τα περισσότερα γελούσαν, σαν να έβλεπαν παρωδία / κωμωδία παρά μια αυθεντική ταινία τρόμου, ίσως γιατί δεν αποδέχονταν την κίνκι ερωτική υποταγή της Νίκι στον από χρόνια ερωτευμένο, κακομοίρη “τυχερό” Μπερ, μιας αντεστραμμένης / κατεστραμμένης κατάστασης μαγικής ευχής!

Εμμονή / Obsession (2026)
σε σενάριο και σκηνοθεσία του Κάρι Μπάρκερ