του  Antoine Fuqua 
(σχόλιο: Σωτήρης Ζήκος)

Είδα την ταινία και, αν κατάλαβα καλά, ο Μάικλ Τζάκσον, πέρα από το όποιο ταλέντο του στο τραγούδι και το χορό, “την είχε δει” (σαν πεπρωμένο ζωής) σαν ένα είδος Μεσία επί της Γης, που θα εκπροσωπούσε ενωτικά τους μαύρους και τους λευκούς, τους ενήλικες και τα παιδιά, τους άντρες και τις γυναίκες, μετατρέποντάς τον σταδιακά με τις πλαστικές εγχειρήσεις του προσώπου του σε μια διάσημη περσόνα μαυρό-ασπρου, παιδο-ενήλικα και ανδρό-γυνου και με το φαν κοινό του (κυρίως νεαρών γυναικών, αλλά και κάποιων αντρών) της εποχής εκείνης που μεσουρανούσε, να τον ακολουθεί, μέχρις εσχάτων, σε εκδηλώσεις λατρευτικής υστερίας (μέχρι και λιποθυμίας) στις συναυλίες του, τουλάχιστον σ' αυτήν την ταινία μέχρι τη συναυλία το 1988 στο στάδιο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου, και με την τελική αναφορά στο φινάλε ότι «η πορεία συνεχίζεται», ίσως, σε μια επόμενη ταινία...

Michael (2026)  του Αντουάν Φουκουά