(Αμνετ)  
της Chloé Zhao 
(κριτική: Θόδωρος Σούμας)

Ο "Άμνετ" της καλής Αμερικανοκινέζας σκηνοθέτιδος Κλόε Ζάο είναι ένα πολύ καλό φιλμ που ευτυχώς δεν αποτελεί (τυπική) βιογραφία, ενός από τα κεντρικά πρόσωπά της, του διάσημου, μεγάλου συγγραφέα Σαίξπηρ. Αποτελεί μεταφορά του βραβευμένου, μπεστ σέλερ μυθιστορήματος της Ιρλανδής Μάγκι Ο’ Φάρελ που κυκλοφόρησε το 2020. Ταινία που βασίζεται στα φυσικά, πρωτογενή αισθήματα, στη στενή σχέση με τη φύση και σε έναν ιδιότυπο, μυθικό παγανισμό, στον παθιασμένο έρωτα του ζευγαριού, στις οικογενειακές σχέσεις στο εσωτερικό τριών οικογενειών και κυρίως στη θερμή οικογενειακή οικειότητα και αγάπη του Σαίξπηρ (Πολ Μέσκαλ), της γυναίκας του και των τριών παιδιών τους, τη σχέση ζωής και τέχνης και τη μετουσίωση των ατομικών, βιωμένων τραυμάτων σε καλλιτεχνική δημιουργία. Βασικά θέματα είναι λοιπόν ο παράφορος έρωτας, η οικογένεια, η σχέση γονιών και παιδιών, η διαφορά φύσης και ζωής στο άστυ, η απομάκρυνση των ερωτευμένων, η μοναξιά, η απώλεια, το πένθος και η λυτρωτική λειτουργία της κάθαρσης της τέχνης. 
Η ιστορία του "Άμνετ" είναι πως στα τέλη του δέκατου έκτου αιώνα, ο Γουίλιαμ Σαίξπηρ, ένας μαζεμένος, φτωχός καθηγητής και καταπιεσμένος γιος, ερωτεύεται και παντρεύεται με την αυθόρμητη, παράξενη, αλλόκοσμη και υιοθετημένη Άνιες. Η Άνιες μπορεί να ζει πλήρως, φυσική, διαφορετική, εξεγερμένη, αδάμαστη, ελεύθερη και εκφραστική μόνο στη φύση, σαν μια φυσική δύναμη, μια νύμφη του δάσους, μια εξωτική μάγισσα,- κάτι για το οποίο κατηγορούν στο χωριό την ίδια και τη φυσική μητέρα της. Ο πρωταγωνιστής του έργου είναι στην πραγματικότητα η γυναίκα,- εξαίσια, ενστικτώδης, πηγαία κι εκφραστική η υπέροχη Τζέσι Μπάκλεϊ. Όσο ο Ουίλιαμ δημιουργεί το έργο και τη θεατρική καριέρα του στο Λονδίνο, η γυναίκα του ζει στην οργιαστική φύση κι εξοχή και φροντίζει τα τρία τους παιδιά. Οι χαρακτήρες και οι αντιμετωπίσεις της ζωής και της οικογένειας διαφέρουν στην Άνιες και τον Σαίξπηρ, αυτή παραμένει με αγνότητα κοντά στη φύση ενώ ο Ουίλιαμ επιλέγει την πόλη, το Λονδίνο, την αστική ζωή, το θέατρο και την καλλιτεχνική δημιουργία. Ακόμη και τον θάνατο του μονάκριβου γιου τους τον αντιμετωπίζουν διαφορετικά, εκείνη τον ζει κατάκαρδα, κατάσαρκα κι εκείνος τον μετουσιώνει, τον μεταρσιώνει.
Δεν είναι όλες οι σκηνές πολύ καλές. Στη δραματικότερη, πάνω στον θάνατο του γιου, ο θεατής βιώνει μια έντονα δυσβάσταχτη τραγωδία… Μα η τελευταία ενότητα της παράστασης στο θέατρο του Σαίξπηρ, του έργου του "Άμλετ", εμπνευσμένου από τον ξαφνικό θάνατο του γιου τους Άμνετ, είναι εκπληκτική!