του Noah Baumbach 
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος) 

Πρόκειται, κατά κάποιον τρόπο, για μια "χριστουγεννιάτικη" ιστορία με αφηγηματικό -μάλλον-διδακτικό σκοπό. Κάτι σαν fan fiction εμπνευσμένη από τη νουβέλα A Christmas Carol του Κάρολου Ντίκενς, που τόσες φορές έχει γίνει και ξαναγίνει ταινία. Μόνο που εδώ έχουμε μια άκρως εκσυγχρονισμένη παραλλαγή, ας πούμε σαν μια "επικαλυμένη" ελεύθερη διασκευή. 
Όπου,  μυθοπλαστικά, ο κεντρικός ήρωας δεν είναι εδώ ο γέρο Σκρούτζ αλλά ο Τζέι Κέλι, ένας γοητευτικός εξηντάρης της εποχής μας, διάσημος και πάμπλουτος ηθοποιός του Χόλιγουντ, που με αφορμή μια τυχαία συνάντηση με έναν παλιό του φίλο με τον οποίον διαπληκτίζεται, έρχονται και τον “στοιχειώνουν” στο παρόν μνήμες από κάποιες καθοριστικές στιγμές της ζωής του, αλλά κινηματογραφημένες ρεαλιστικά, σαν "ζωντανά" φλας μπακ που προσομοιάζουν χαλαρά με “φαντάσματα” διπλής όψεως. Και όχι όμως, όπως στα παλιά παραμύθια, στον ίδιο τόπο αλλά “τουριστικά” μέσα από ένα μακρύ ταξίδι περιπετειώδους αναζήτησης μιας χαμένης αθωότητας, ακολουθώντας τo trip της νέας γενιάς. Από τη μαγική χώρα των μύθων του σινεμά στις ΗΠΑ στο Παρίσι και από εκεί, με το τρένο της γραμμής των ¨κοινών θνητών” της εποχής μας, στην Τοσκάνη των ανοιχτών οριζόντων. Και με καταληκτική αναφορά, στην τελική σκηνή με την προβολή στιγμιοτύπων από ταινίες, που δείχνουν τον ίδιο τον πρωταγωνιστή της ταινίας, Τζορτζ ΚλούνεΪ, να παίζει το ρόλο του ηθοποιού Τζέι Κέλι “ντουμπλάροντας” τον με τον αληθινό εαυτό του ως άνθρωπος και ως ηθοποιός! Σαν ένας ρόλος διπλός, εντός και εκτός!  
Επιβεβαιώνοντας δραματουργικά την εισαγωγική απόφανση της Σύλβια Πλαθ: «Είναι τεράστια ευθύνη να είσαι ο εαυτός σου. Είναι πολύ πιο εύκολο να είσαι κάποιος άλλος ή κανένας».

Jay Kelly / Τζέι Κέλι (2025) Netflix    
του Νόα Μπάουμπαχ