(Πέθανε αγάπη μου)
της  Lynne Ramsay
(σχόλιο: Σωτήρης Ζήκος) 

Η ταινία είναι βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα «Die, My Love» της Αριάνα Χάρουιτς, το οποίο και επεξεργάστηκαν σεναριακά η ίδια η σκηνοθέτις Λιν Ράμσεϊ, μαζί με τις Εντα Γουόλς και Αλις Μπερτς, ενώ τον πρωταγωνιστικό -δύστροπο / δύσκολο- ρόλο σαν “A Woman Under the Influence”‎‎ (κατά John Cassavetes) αλλά με επίμονα συμπτώματα επιλόχειας παράνοιας εδώ, τόσο ρεαλιστικά όσο και φαντασιακά, τον επωμίζεται “τρελά” (για νεύρα γερά) η Τζένιφερ Λόρενς. Τόσες γυναίκες με άποψη στους συντελεστές κι όμως η ταινία φαίνεται να ενοχλεί και δεν αρέσει σε κάποιες γυναίκες κριτικούς, γιατί λέει ότι “υπερβάλλει εαυτόν” τόσο δραματουργικά όσο και υποκριτικά, επιβεβαιώνοντας έτσι το πατριαρχικό στερεότυπο περί “γυναικείας υστερίας” χωρίς μια κάποια δικαιολογία για το πώς την πιέζουν οι συμβατικές καταστάσεις. Οπότε κι εμένα, επ' αυτού, δεν μου πέφτει κάποιος λόγος να διαφωνήσω...
Παραμένοντας ωστόσο φαν της γνωστής ηθοποιού, από τα μικράτα της μέχρι και τώρα, αλλά και τι άλλο μπορώ επιτέλους (αν δικαιούμαι) να πω;

Πέθανε Αγάπη Μου / Die My Love (2025)
σε σκηνοθεσία της Λιν Ράμσεϊ