(Το τέρας μέσα μου)
του Gabe Rotter
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος) 

Αν ο φερόμενος ως ύποπτος γυναικοκτονίας και ακόμα χειρότερα σαν ένα αδίστακτο τέρας με αυτάρεσκο, δήθεν ευγενικό προσωπείο, είναι ένας προνομιούχος λευκός άντρας, πλούσιος και στρέιτ, η μοίρα του και στο αφήγημα αυτό είναι προδιαγεγραμμένη: σαν ένας δραματουργικά προσωποποιημένος ορισμός (δηλωτικά) για το απόλυτο κακό μιας “τοξικής αρρενωπότητας”. 
Έτσι ώστε να ικανοποιηθεί για άλλη μια φορά “το κοινό περί δικαίου αίσθημα” που επικρατεί στα ήθη κάθε είδους παραστασιακού θεάματος αυτής της “ένοχης” εποχής. Όταν μάλιστα, απέναντί του έχει μια βαρυπενθούσα μάνα που έχει χάσει το μικρό παιδί της σε τροχαίο, που είναι συγγραφέας και έχει γράψει ένα μπεστ σέλερ για το πώς είχε “υποφέρει” από μικρή από τον κακοποιητικό πατέρα της και η οποία μέχρι πρότινος ήταν νυφευμένη με γυναίκα καλλιτέχνιδα... Ε, τότε, το παιχνίδι και τούτης της μυθοπλασίας μοιάζει να είναι εξ αρχής, φανερά και δομημένα, ετεροβαρώς σικέ, καθώς αφηγηματικά η πλοκή διαδραματίζεται μέσα από γνωστά, επαναλαμβανόμενα μοτίβα (τόσο μεροληπτικά / ηθικολογικά) κλισέ. 
Εντάξει, η σειρά είναι καλογυρισμένη και το μεγάλο της ατού είναι η υποκριτική της Κλερ Ντέινς, η οποία όμως υπερπαίζει “εκφραστικά” γουρλώνοντας τα μάτια απεγνωσμένα, όπως έκανε τόσο πειστικά με τις μούτες υποκριτικής [σύσπαση των μυών του προσώπου που εκδηλώνει έντονο αίσθημα ή συναίσθημα] της υποφέρουσας από διπολική διαταραχή πρακτόρισσας της CIA, Κάρι, στη δημοφιλή σειρά «Homeland». Μόνο που εκεί, μάλλον την ομόρφυναν σαν χαρακτήρα, παρόλα αυτά επιδραστικά, ενώ εδώ, αισθητικά, μάλλον την ασχημαίνουν.

The Beast in Me / Το Τέρας Μέσα Μου (2025) Netflix