της Kathryn Bigelow 
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος)

Η δραματική συνθήκη στην οποία βασίζεται η πλοκή είναι απλή, όσο κι αν φαίνεται να "εκρήγνυται" σαν τελική προοπτική σε μια παγκοσμίων διαστάσεων αποκάλυψη / καταστροφή. Απαντώντας μυθοπλαστικά: τι θα (είχε) συμβεί αν εκτοξευτεί ένας πύραυλος με πυρηνική κεφαλή προς κατοικημένη περιοχή των ΗΠΑ, που αποτύγχανε η αμυντική εξουδετέρωσή του, αλλά και παρέμενε άγνωστο ποιος εξαπέλυσε την επίθεση, ενώ και οι "συνήθεις ύποπτοι" Ρωσία, Κίνα, διαβεβαίωναν ότι δεν είχαν καμία σχέση. Τι θα αποφάσιζε ο αμερικανός πρόεδρος; Να αντεπιτεθεί με πυρηνικά σύμφωνα με το πρωτόκολλο, σε επιλεγμένους στόχους, σε ευρύτερους ή γενικευμένα; Και εναντίον ποιων; Και δεν πρόκειται εδώ για ηθικά διλήμματα πολέμου, αλλά για αποφάσεις τελεσίδικες που αφορούν στην ολική αλληλοεξόντωση ενός Overkill, που μέχρι τώρα απέτρεπε, ως δόγμα μιας ισορροπίας του τρόμου, ως αυτοκτονική την οποιαδήποτε επίθεση με πυρηνικά. Κι επειδή ο χρόνος της τροχιάς αυτού του πυραύλου μέχρι τον στόχο του είναι περιορισμένος (από την στιγμή που επιβεβαιώνεται ως επιτιθέμενος) μόλις στα 20 λεπτά, η πλοκή που αφορά στις αντιδράσεις από τα επιτελεία των ΗΠΑ επαναλαμβάνεται συμπληρωματικά, σε διαφορετικά κεφάλαια, με άλλο νόημα το καθένα και υποτιτλισμένα, τρεις φορές, από εναλλακτική σκοπιά: κέντρο ασφάλειας, πεντάγωνο, πρόεδρος. Σαν μια σύνθεση παραλλαγής στο ίδιο θέμα (με τη συμφωνική έννοια). Με στρατιωτικούς και πολιτικούς όρους απόλυτα τεκμηριωμένους. Παραλλάσσοντας απλώς, από τη μια στην άλλη εκδοχή των συμμετεχόντων στην ίδια ακριβώς σειρά των κρίσιμων γεγονότων, κάποια προσωπικά στοιχεία που κάνουν πιο ανθρώπινους τους εμπλεκόμενους χαρακτήρες. Και μ' ένα τέλος (πάντων) ανοιχτό και ως εκ τούτου, τόσο δραστικά μοιραίο, αναπόφευκτο, τρομακτικό. Όπως ορίζεται, από καιρό για τον υπερεξοπλισμένο μας πλανήτη ως συνθήκη και από τον τίτλο της ταινίας.

A House of Dynamite (2025) NetFlix 
σε σκηνοθεσία της Κάθριν Μπίγκελοου