(Μετά το κυνήγι)
του Luca Guadagnino
(κριτική: Θόδωρος Σούμας)

Το "Μετά το κυνήγι" του Λούκα Γκουαντανίνο μου άρεσε και για την περίπλοκη πλοκή του και για τις πολύ καλές ερμηνείες του (Τζ.Ρόμπερτς, Α.Γκάρφιλντ, Στούλμπαργκ, Εντέμπιρι, Σεβινί).  Και κυρίως γιατί δεν υπάρχει απλά η εύκολη λύση της δικαίωσης της μίας πλευράς, μα δείχνει το δίκιο και το άδικο που κρύβει αντιφατικά καθένας από τους εμπλεκόμενους στη σεξουαλική παρενόχληση ή στον βιασμό της μεταπτυχιακής φοιτήτριας από τον νεαρό και γοητευτικό γυναικά, καθηγητή της...
Η πραγματική πρωταγωνίστρια είναι η παντρεμένη καθηγήτρια φιλοσοφίας (Τζούλια Ρόμπερτς), με τις αγωνίες της, τα οργανικά, υπαρξιακά κι επαγγελματικά της προβλήματα, τις αμφιταλαντεύσεις, τις φιλοδοξίες και τους δισταγμούς της. Την βάζουν στη μέση και την διεκδικούν αμφότεροι, η μαύρη, ομοφυλόφιλη, πλούσια και λίγο τεμπέλα φοιτήτριά της και ο φίλος και πρώην εραστής, νεαρός καθηγητής, για το θέμα του υπό διαλεύκανση βιασμού. Η καθηγήτρια πιέζεται ασφυκτικά από δύο ιδεολογίες, δύο και περισσότερες ηθικές. Σε ποιον να δώσει το δίκιο; Μήπως να παραμείνει ουδέτερη σε μια χρονική στιγμή που περιμένει τη μονιμοποίηση και άνοδό της; Ο Γκουαντανίνο περιγράφει το αδιέξοδο δράμα της μαζί με τις περίπλοκες ιστορίες των άλλων σημαντικών προσώπων της μυθοπλασίας.
Το θέμα είναι, με το metoo, επίκαιρο και καυτό. Θα επιδεχόταν μια πιο απλή (ή κι απλοϊκή) διαχείριση από αυτή του Γκουαντανίνο και της σεναριογράφου του Νόρα Γκάρετ. Ο σκηνοθέτης όμως επιλέγει να παρουσιάσει πιο μπερδεμένα και σύνθετα τα πράγματα, όπως είναι και στη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα. Δεν φτιάχνει απλά μια φεμινιστική ταινία. Οι πορείες των ηρώων και τα κίνητρά τους μισοκρύβονται σε μια γκρίζα ομίχλη.
Το ότι το φιλμ δεν παίρνει "καθαρή" θέση, ενόχλησε ορισμένους με το σκεπτικό πως λείπει το ρηξικέλευθο προχώρημα μέχρι τέλους, πως το φιλμ δεν ξεδιαλύνει την υπόθεση και το δίκαιο, μα αυτό αποτελεί ένα δυνατό σημείο του, αν το σκεφτείς διαφορετικά, χωρίς ιδεολογικό πάθος. 
Ενοχλούν λίγο οι φιλοσοφικές συζητήσεις των καθηγητών και φοιτητών, μα είναι ενδεικτικές του κοινωνικού χώρου του Γέιλ που περιγράφει η ταινία.