(Μια μάχη μετά την άλλη)
του Paul Thomas Anderson
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος)

Η ταινία δεν είναι βασισμένη αλλά εμπνευσμένη από το μυθιστόρημα Vineland του 1990 του Thomas Pynchon. Αναχρονιστική ως προς την πρώτη εποχή (της), σαν μια ρετρό εκδοχή στη βασική πλοκή της: τότε που υπήρχαν κάποιες οργανωμένες, εξτρεμιστικές ομάδες δράσης κατά του συστήματος. Όπως επίσης και επικαιροποιημένη στη νέα εποχή (της): τώρα που διάφορες ομάδες παράνομων μεταναστών έχουν ήδη “ενσωματωθεί” στην επικράτεια των Ηνωμένων Πολιτειών, δρώντας ακόμα και συνωμοτικά για την “κάλυψή” μεταξύ τους, αν και όποτε χρειαστεί και βρίσκουν συμπαράσταση υπέρ τους από αλληλέγγυους ακτιβιστές που δρούνε διαδηλώνοντας δημόσια, φανερά. Σαν μια διπλή προστασία, επί τούτου περιστασιακά.
Αυτά είναι τα βασικά, τόσο εντός όσο κι εκτός και επί ταυτά, τα μυθοπλαστικά της δεδομένα ως ταινία και εκτός ταινίας, σε κάποιους αναγνωρίσιμους κοινωνικο-ιστορικούς ορίζοντες αναφοράς. Για να συζητηθούν μετά κι αυτά τα σχετικά θέματα...
Και ναι, πρόκειται για μια καλοφτιαγμένη ταινία, που ρέει αφηγηματικά, παρά τα 156 της λεπτά σε καθαρή διάρκεια (τα υπόλοιπα είναι οι τίτλοι τέλους) σαν action movie και σαν θρίλερ αγωνίας και σαν post-Western και σαν μαύρη, κατάμαυρη και ανάλαφρη στο χιούμορ της, ανατρεπτική παρωδία. Σαν μια επιτυχημένη, θεαματικά και μυθοπλαστικά, υβριδική σύνθεση διαφορετικών κινηματογραφικών ειδών.
Όπως συνηθίζεται, τόσο συχνά, στη μεταμοντέρνα εποχή μας.
Αλλά πρόκειται ακριβώς μόνο γι' αυτό: just a movie. Ο Πολ Τόμας Αντερσον δεν είναι Κιούμπρικ, η ταινία του είναι πιο κοντά στο “καθαρό” σινεμά δράσης των αδερφών Κοέν και του Ταραντίνο (όπως στην εκπληκτική σκηνή, ανθολογίας, της καταδίωξης με τις ανισόπεδες κατηφόρες-ανηφόρες). Κι αυτό, θαρρώ, είναι αρκετό!

Η ταινία είναι μια υπέροχη σοφιστικέ παρωδία που πραγματώνει κινηματο-γραφικά τα στερεότυπα των βασικών θεωριών συνομωσίας που αφορούν στις δράσεις κάποιων "αντιστασιακών" ομάδων στις ΗΠΑ που παίζουν σαν "αιώνια παιδιά" με το σύστημα εξουσίας "κρυφτό - κυνηγητό" και πώς αντι-δρούν οι "εξουσιαστές" παίζοντας κι αυτοί το ρόλο τους. Οι σκηνές όπου συνομωτούν οι "Στυλοβάτες της Κοινωνίας" (κατά το θεατρικό του Ίψεν) για την πάταξη της "τρομοκρατίας" είναι οι πιο αστείες γιατί είναι τόσο "σοβαρο-φανείς". 
(Όλοι οι ορισμοί μου εδώ σε εισαγωγικά αναίρεσης... που αυτό σημαίνει παρωδία.)

Μια Μάχη Μετά την Αλλη / One Battle After Another (2025)
του Πολ Τόμας Αντερσον