του Zach Cregger
(κριτική: Σωτήρης Ζήκος)

Στην αρχή, σε μαύρο φόντο ακούγεται μια παιδική φωνή που αφηγείται -σαν μια φορά κι έναν καιρό: «Αυτή είναι μια αληθινή ιστορία. Συνέβη πριν από λίγα χρόνια εδώ, στην πόλη μου.Πολλοί άνθρωποι πέθαναν και έγιναν απίστευτα γεγονότα.Δεν μπορείς να βρεις κάτι σαν κι αυτό σε καμιά πόλη, γιατί η αστυνομία και οι σημαντικοί άνθρωπο ντράπηκαν τόσο πολύ που δεν μπόρεσαν να το λύσουν και το κάλυψαν εντελώς. Αν όμως έρθεις εδώ και ρωτήσεις οποιονδήποτε, θα σου πει ακριβώς ό,τι σου λέω τώρα. Η ιστορία ξεκινάει από το σχολείο μου. (Φεύγει το μαύρο φόντο, βλέπουμε την πόλη της ιστορίας.) Ένα δημοτικό της γειτονιάς, από το νηπιαγωγείο μέχρι την πέμπτη δημοτικού. Ήταν μια Τετάρτη σαν όλες τις άλλες για όλο το σχολείο.Είχαμε και μια καινούρια δασκάλα. Την έλεγαν Τζάστιν Γκάντι. Εκείνο το πρωί, όπως κάθε μέρα, πήγαινε προς την τάξη της. Μόνο που σήμερα ήταν αλλιώς. Κανένα από τα παιδιά της δεν ήταν εκεί. Κάθε άλλη τάξη στο σχολείο ήταν γεμάτη παιδιά. Ακόμα και η τρίτη τάξη της κυρίας Μπελ Τραπ, ήταν γεμάτη. Αλλά η τάξη της κυρίας Γκάντι ήταν εντελώς άδεια... Ή μάλλον σχεδόν άδεια. Υπήρχε μόνο ένα αγόρι, ο Άλεξ Λίλι. Ήταν το μοναδικό παιδί από τους 18 μαθητές που πήγε στο σχολείο εκείνη τη μέρα. Ξέρεις γιατί; Γιατί ήταν ο μόνος που ήρθε. Τη νύχτα πριν, στις 2:17 τα χαράματα, όλα τα παιδιά ξύπνησαν, κατέβηκαν τις σκάλες, πέρασαν την μπροστινή αυλή και χάθηκαν στο σκοτάδι...»
Και συνεχίζει μετά, οπτικοποιώντας με δράσεις και αντιδράσεις, μια συνεκτική μυθοπλασία. Αναδιατάσσοντας αναδρομικά την αφήγηση με αποκλίνουσες και συμπληρωματικές μεταξύ τους σεκάνς - σκηνές, μέσα από διαφορετικές οπτικές των βασικών προσώπων της ταινίας, που προσδίδει ένα δραματουργικό "όγκο" (εφετζίδικό μεν, αλλά με κάποιο όγκο) μια κλισέ "παραμυθένια" ιστορία μυστηρίου. Εκείνη της κακιάς μάγισσας θείας, καθώς μεταθέτει την κυρίως δράση “του τι συνέβη στ' αλήθεια” στο φινάλε, σαν αποκάλυψη, αντί στην αρχή σαν βάση εισαγωγής μιας ιστορίας μεταφυσικού τρόμου. Αλλά και υπερβάλλοντας σταδιακά, με υποδόριο χιούμορ, τις αποκαλυπτικές εντάσεις. Εξάλλου, μπορεί όλα αυτά να μην συνέβησαν (έτσι) ποτέ, αλλά να είναι ένα "σκοτεινό" παραμύθι που επινόησε η καλπάζουσα παιδική φαντασία του μικρού αφηγητή, κόντρα στις καχυποψίες των μεγάλων της κοινότητας σαν μια υπόθεση χαμένων παιδιών (που ίσως, απλώς κάπου είχαν κρυφτεί, παίζοντας "κρυφτό").
Πλάκα είχε πάντως! Και ως εκ τούτου, ακατάλληλη μόνο για θεατές μέχρι μέχρι 15 χρονών.