της Eva Victor
(κριτική: Θόδωρος Σούμας)

Μια από τις λίγες πολύ καλές ταινίες του φετινού καλοκαιριού είναι το ανεξάρτητο αμερικάνικο Sorry, Baby, της ηθοποιού και σκηνοθέτιδος Εύα Βίκτορ, που περιστρέφεται γύρω από το θέμα της σεξουαλικής κακοποίησης μιας νεαρής γυναίκας και της ανάμνησής της. Η Άγκνες (την υποδύεται η ίδια η σκηνοθέτις), μια νεαρή καθηγήτρια ενός μικρού πανεπιστημίου στη Νέα Αγγλία, δέχεται την επίσκεψη μιας αγαπημένης στενής φίλης της και πρώην συμφοιτήτριάς της στο πανεπιστήμιο, λεσβίας. Θυμάται μαζί της, τη σεξουαλική κακοποίηση που υπέστη όταν ήταν φοιτήτρια, από τον επιβλέποντα του μεταπτυχιακού της μέντορα-καθηγητή, που προσελκυόταν από την Άγκνες.
Το φιλμ αποτελεί μια λεπτοφτιαγμένη, ευαίσθητη και διακριτική διαχείριση των συναισθημάτων, του τραύματος, της δύσκολης σεξουαλικότητας και της σύνθετης φιλίας της Άγκνες. Παρά τον βιασμό (που δεν τον βλέπουμε, μα μένουμε έξω από το σπίτι του καθηγητή), η ταινία έχει τη μορφή μιας τρυφερής ντραμεντί εστιασμένης στην προσωπικότητα και τον χαρακτήρα της αμήχανης ηρωίδας και της θερμής, κάπως διφορούμενης και στοργικής σχέσης με τη φίλη της. Η ισορροπία μεταξύ βιώματος, δράματος, μελαγχολίας και ευθυμίας που διατηρεί στη σκηνοθεσία και το σενάριο, η σκηνοθέτις -και ηθοποιός- Εύα Βίκτορ (και ο παραγωγός της, σκηνοθέτης Μπάρι Τζένκινς) είναι δύσκολη, επί ξηρού ακμής, μα παρ’ όλα αυτά τα καταφέρνει εξαιρετικά. Χαμόγελο, δάκρυ, χιούμορ, ομοφυλόφιλος και ετεροφυλόφιλος ερωτισμός, δυστυχία και ευτυχία χορεύουν απαλά μαζί, πιασμένες χέρι χέρι. Το σενάριο της ταινίας βραβεύτηκε στο φεστιβάλ του Σάντανς. Παρακολουθούμε την άβολη διαδρομή της ωρίμανσης της Άγκνες μέσα από τη συμφιλίωση και το ξεπέρασμα του τραύματός της και το άνοιγμα στη φιλία.