(Το φοινικικό σχέδιο)
του Wes Anderson
(σχόλιο: Σωτήρης Ζήκος)

Αυτή εδώ, παρακαλώ, δεν είναι (απλώς) μια συνηθισμένη ταινία. Όπως κι αν θέλεις να την προσλάβεις άμεσα (για να την οικειοποιηθείς) κατά τη θέαση της. Ούτε σαν μια εστέτ ταινία (άλλης) “εποχής” ούτε σαν μια κινηματογραφική περφόρμανς στο στιλ του Ρόι Άντερσον ούτε σαν μια αβαγκαρντιά σε στιλ Γκριναγουέι... Είναι απλώς μια προβοκατόρικη σύνθεση (με τη μουσική έννοια του όρου σύνθεση) που επιτελεί, με εξαιρετική αισθητική σε επίπεδο όψης, συντονισμού και ρυθμού, διαφόρων γνωστών μυθοπλασιικών μοτίβων, μια -επί τούτου- άκρως καλαίσθητη και ως εκ τούτου περίκλειστη, δηλαδή ελιτίστικη και ουχί λαϊκίστικη, ας πούμε: σάτιρα ή / και παρωδία της κρατούσας πλουτοκρατικής διαφθοράς και του “συνοδού” αυτής οργανωμένου εγκλήματος, όπως και της πολιτικής ίντριγκας, και της απανταχού της γης μυστικής διπλωματίας και της δρώσας κατασκοπείας... Ταινία η οποία βλέπεται καλύτερα και γίνεται πιο κατανοητή σε μια δεύτερη θέασή της. Κι αυτή, μάλλον, είναι η ουσία! Όπως προκύπτει, κάθε τόσο στην εποχή μας, η αφηγηματική αντιστροφή και η σχετική ανατροπή των όποιων δεδομένων, από την Ανάποδη μεριά προς την Καλή... της κάθε ιστορικής σημασίας.
Εδώ κι εκεί. Ό,τι κι αν πεις!

Το Φοινικικό Σχέδιο / The Phoenician Scheme (2025)
του Γουές Αντερσον