(κείμενο: Καλλιόπη Πουτούρογλου)
Αν «το διήγημα είναι σαν την αστραπή, φωτίζει για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου το τοπίο, την ανθρώπινη ζωή, τα πράγματα, και μετά επανέρχεται το σκοτάδι», όπως ανέφερε χαρακτηριστικά σε ένα από τα λογοτεχνικά αίθρια του 48ου Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας, ο διηγηματογράφος Χρήστος Οικονόμου, κάτι ανάλογο θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε και για την μικρού μήκους ταινία. Τι απομένει όμως όταν το φως θα έχει σβήσει;
Το φετινό πρόγραμμα είχε ούτως ή άλλως και έναν ελεγειακό χαρακτήρα. Ο θάνατος στις διαφορετικές του εκδοχές και προσεγγίσεις, κυριολεκτικός ή μεταφορικός διέτρεχε ένα μεγάλο μέρος των ταινιών που συμμετείχαν στο Εθνικό αλλά και στο Διεθνές διαγωνιστικό (Ενδεικτικά μόνο από το Εθνικό: Χοῦς εἶ καί εἰς χοῦν ἀπελεύσει, οι Λύκοι επιστρέφουν, Noi, Requiem in Salt, Αυτός που Κάποτε Υπήρχε, αλλά και από το Διεθνές: I am Glad You are Dead Now, Blackbird, Tragedy, Loynes, Noi, 400 Κασέτες ).
Η μνήμη παρέμεινε και πάλι σταθερή αξία, όπως τη βλέπουμε να επανέρχεται τα τελευταία χρόνια κυρίως σε ταινίες τεκμηρίωσης , είτε ως ιδέα είτε ως βίωμα, (Μαγκνταλένα Χάουζεν: Παγωμένος Χρόνος, Ρίζες, Να φοβάσαι τ΄ Άστρα του Νοτιά, 400 Κασέτες), ενώ δεν έλειπαν και οι όμορφα και σχετικά πρωτότυπα αποτυπωμένες ιστορίες ενηλικίωσης (Η μέρα που γίναμε ήρωες, Μίτση, Μικρές ζωές), όπως βέβαια και οι λιγότερο ή περισσότερο διακριτές αντανακλάσεις της σύγχρονης νεοελληνικής πραγματικότητας, κοινωνικής και πολιτικής. (Carcass, Pirateland, οι Λύκοι επιστρέφουν, Χοῦς εἶ… , 100 χρόνια μπροστά ).
Το ερώτημα όμως παραμένει ανοιχτό. Τι θα χει μείνει από τις «μικρές» ταινίες όταν το φως θα χει σβήσει; Τα έργα των δημιουργών ευτυχώς δεν είναι τόσο εφήμερα όσο οι φτιαγμένες από αλάτι εικαστικές εγκαταστάσεις του Ιάπωνα εικαστικού Motoi Yamamoto, στο εξαιρετικής αισθητικής ασπρόμαυρο «κομψοτέχνημα» των Σύλβιας Νικολαΐδου και Νικόλα Ιορδάνου «Requiem in Salt». Κάποια από αυτά σίγουρα θα λάμψουν στιγμιαία στη διάρκεια των φεστιβάλ, σαν την αστραπή, και ύστερα θα χαθούν για πάντα. Κάποια θα αφήσουν ωστόσο ένα αποτύπωμα, την αρχή μιας σκέψης ή και δημιουργίας. Είτε αφορούν τον συνειδητό κόσμο και αφηγούνται μια αλήθεια ορατή με φοβερή ωστόσο οικονομία, μέσω εξαιρετικών διαλόγων και οπτικών αντιπαραθέσεων, όπως το «Μικρό Σώμα» του Γιάννη Συμβώνη, είτε λειτουργούν λιγότερο συμβατικά, μέσω καθαρά της εικόνας, και συνομιλούν με το υπερβατικό και το υποσυνείδητο, όπως το «Noi» του Νεριτάν Ζιντζιρία ( που θα μπορούσε να είναι το σιωπηλό θραύσμα ενός αφηγηματικού δημοτικού τραγουδιού, μιας παραλογής).
Σίγουρα πάντως το 48ο DISFF είχε αρκετές ενδιαφέρουσες κινηματογραφικές προτάσεις για τους λάτρεις της μικρής φόρμας και όχι μόνο.
