(σχόλιο: Καλλιόπη Πουτούρογλου)

Χωμένη στην καταπράσινη δασώδη κοιλάδα του ποταμού Τέπλα, η θρυλική λουτρόπολη της δυτικής Βοημίας, το Κάρλοβι Βάρι, (σημ. : οι θερμές πηγές του Καρόλου) φιλοξένησε και φέτος το μεγαλύτερο διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ της ανατολικής Ευρώπης. Ιδιαίτερα σημαντικό για τους Τσέχους, το φεστιβάλ είχε φέτος για αυτούς και μια ιδιαίτερη συναισθηματική αξία. Την τιμητική αναφορά στον πρόσφατα εκλιπόντα ηθοποιό και σκηνοθέτη Γίρι Μπαρτόσκα, πρόεδρο του φεστιβάλ από το 1994 και ανθρώπου που το αναδιαμόρφωσε. Μέσα σε μια ζεστή ατμόσφαιρα, οι παραποτάμιοι δρόμοι, τα πάρκα και οι κολονάντες, η καρδιά του ιστορικού κέντρου της πόλης, από το μπρουταλιστικό Thermal Hotel, όπου χτυπούσε η καρδιά του φεστιβάλ, ως το ψευδομπαρόκ Granthotel Pupp της αυτοκρατορίας των Αψβούργων, κατακλύστηκε από χιλιάδες τουρίστες και φεστιβαλικούς επισκέπτες. Οι τελευταίοι αναγνωρίζονταν εύκολα από τον βηματισμό ή την εμφάνιση και τους συναντούσε κανείς στις ουρές των δημόσιων ή δημοσιογραφικών προβολών. Με ένα πρόγραμμα αρκετά πλούσιο και ποικιλόμορφο, που πρόσφερε στον θεατή τη δυνατότητα να απολαύσει σημαντικές ταινίες της Μπερλινάλε και των Καννών (στο τμήμα των Οριζόντων), η προσοχή όλων δεν παύει ωστόσο να είναι στραμμένη στις 12 ταινίες που διαγωνίζονται για την Κρυστάλλινη Σφαίρα. Μια σειρά στην πλειοψηφία τους από ψυχολογικά ή κοινωνικά δράματα, όπου οι σκηνοθέτες προσεγγίζουν τα θέματα και τους ήρωές με ιδιαίτερη ευαισθησία, (οι Τσέχοι σίγουρα θα θέλουν το Broken Voices που τους άγγιξε ιδιαίτερα να φύγει με κάποιο βραβείο) αλλά και με κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις, σαν το ρομερικό A Vida Luminosa, ένα ανάλαφρα μελαγχολικό όσο και τρυφερό πορτρέτο μιας γενιάς νέων και της πόλης τους, της Λισαβόνας. "Από όλα τα σίγουρα πράγματα στη ζωή, δεν υπάρχει τίποτα πιο σίγουρο από την αβεβαιότητα" , τραγουδάει στην αρχή της ταινίας μια πολύχρωμη χορωδία, κι όμως αυτή η γεμάτη αμφιβολίες ταινία ήταν από τις λιγότερο σκοτεινές του φεστιβάλ.